اشعار

بیمی ز طوفان نیست وقتی ناخدا هست            سیدعـلی رفته‌ست، سیدمجـتـبی هست

باشد عصا در دست یک موسای دیگر            لطـف خـدا تا آخـر این مـاجـرا هـست

نـابـود خــواهـد شـد سـپــاه کـفــر امـا            جـمـهـوری اسـلامی ایـران ما هـسـت

خون شهـیدان ضامن این انقلاب است            «ثُمّ استقاموا» بعدِ «قالوا ربّنا» هست

سـر تـا به پـا زخـمـیـم اما اسـتـواریـم            در مکـتب ما «الـبلاءُ لـلـولا» هـست

ما را نـتـرسـانـید از مرگ و شهـادت            «قالوا بلی» گفتیم بر هرچه بلا هست

«هـیهـات مـنّا الـذله» از لـب‌ها نیـفـتـد            تا در سر ما شـور رزم کـربـلا هست

هر چند که از داغ تو دریای غم‌یم            شمـشـیر فـرو رفـته به قـلب ستم‌یم

تا لحـظۀ انتـقـام از آن خانۀ سـست            چون مشت‌گـره‌کردۀ تو پشت هم‌یم

************

در سـایـۀ اقـتـدار تـو، ایـران است            با عشق تو در سینۀ ما، ایمان است

از شکـل شهـادتت جهـان فـهـمـیده            در مشت‌گره‌کردۀ تو طـوفان است

************

در قـلب جهـان نـور فـراگیر تویی            در سـینۀ شب، تیـغۀ شمـشیر تویی

با دست تو مرگ کـفـر تقـدیر شده            ای مشت‌گـره‌کرده که تکـبیر تویی

************

این خاک همان شکوه مادر زادی‌ست            هـمـواره پُـر از زمـزمۀ آبادی‌ست

روزی که شهـیـدتـر شدی فهـمیدیم            در مـشـت‌گـره‌کـردۀ تو آزادی‌ست

************

پـشت سر خود حـماسه‌ها داشته‌ای            از چهـرۀ کـفـر، پـرده برداشـته‌ای

امضای تو پای مرگ دشمن زده شد            ای مشت‌گره‌کرده کرده چه گل کاشته‌ای!

************

میراث تو در قلب وطن توحید است            یـاد تو پـر از زمـزمـۀ امـیـد است

هنگـام شهـادتـت جهـان روشن شد            در مشت‌گره‌کردۀ تو خورشید است

************

نابـودی آن قـوم خـبیث آسان است            آن قوم که نام دیگرش شیطان است

حس می‌کـنم آیۀ « سیـصلی نـاراً»            در مشت‌گـره‌کـردۀ تو پنهـان است

شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

محمد طه مؤمنی

مرد است، ببین! شهادتش هم غوغاست            او پـرچـم ایـسـتـادهٔ عـاشـوراسـت

در مشت گره کردۀ آن کوه، هنوز            فـریاد بـلـندِ مرگ بر آمـریکـاست

میلاد عرفان پور

داغی که به قلب ما نهادی، کم نیست            زخمی شده است قامت اما خم نیست

نـابـودی کل صـهـیـون و آمـریکـا            جـبـران نـخ عـبـای آقـا هم نیـست

داود رحیمی

چون عهد قدیم تو، دلت محکم بود            در هر غم و غصه دیدنت مرهم بود

ای راه تو و رسم تو مانـند حـسین            نام تو «شهید» در کنارش کم بود

محمدرضا‌ شفیعی

هـر چـنـد بــلا پـشـت بـلا مـی‌آیـد            یـک روز امـام عـصـر مـا می‌آیـد

غم نیست ستاره‌های ما را بکـشند            خـورشـیـد پس از سـتاره‌ها می‌آید

مریم بسحاق

ای دفـتر کار تو، همان سـنگـر تو            جـانـم بـه فـدای پـیـکـر پـرپـر تـو

هـیهـات! که زیر بار ذلـت بـرویم            سـوگـند به مـشـت لحـظـۀ آخـر تو

سمانه خلف‌ زاده

بنگر به قـیام سـرخ آن سرو رشید            با ظلم نکرد بیعـت و گـشت شهـید

از مشت گـره کـردۀ او روشن شد            سر داد و نداد دست در دست یزید

محمود حبیبی کسبی

هرکسی دارد مرید و هرکسی دارد مراد            ما به نسل حـیـدر کـرار داریم اعـتـقـاد

کم اگر هستیم و تنها، باز بی‌شک غالب است            قدرت ایـمـان مـا بـر لـشـکـر ابن زیـاد

داغـدار آن ابـر مـردیـم که مثل حـسـین            «نه» به بیعت گفت و عمری پای قولش ایستاد

بارها می‌گفت راهی نیست تا فتح الفتوح            در مـسـیر قـله باید رفـت، بـاید وا نـداد

سرو بود و سرو ماند و شد پناه مردمش            زیر رگـبار شعـار زنـده باد و مرده باد

فاتح دنیاست بی لشکرکشی آن مرد که            در درون سیـنۀ مسـتضعـفان دارد ستاد

نقشۀ پیروزی ما را چه خوش ترسیم کرد!            در همان مشت گره کرده است، یعنی اتحاد

سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟            یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک؟

دیـدیم شبـیـخـون زده بر شـام پـریـشان            والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان

ما را غـم تو کـشت و حـیـات ابـدی داد            وآن مشت گره کرده که شد جرأت فریاد

لا گـفـتی و الّا شدی ای قـامت توحـید!            ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید!

یادی‌ست پُـر از زمزمه و خاطره یادت            محـبوب شهـیدانی و معـشوق شهـادت!

ای چشمهٔ بی‌تاب حیات، ای عطش سرخ!            دل برده‌ای از آب حیات، ای عطش سرخ!

عـشاق تو دلـتـنـگ‌تـرین لـشکـر عـالـم            آواز «لـــثــارات » بـــرآرنـــد دمـــادم

کِی تن به سـتم‌ می‌دهد و دست به اَعـدا            نسلی که تو را دید و شنید از تو رجزها:

بیعـت نکـنـد مـثـل من و دست یـزیـدی            رفتی و چنین گـفت شهـیدی به شهـیدی

ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید            یورِش ببر اینک به شب خـستهٔ تـردیـد

مـا پـا به رکـابـیـم پـدر! تـا بـرسـد یـار            ای رجـعـت تو ناب‌تـرین لحـظهٔ دیدار!

آقـای من! که از قـفـس تن رهـا شدی            با خون وضو گرفتی و حاجت‌روا شدی

چشم تو صبح بود شبِ غـم‌گـرفـته را            هر جا سکوت بود، صدای رسا شدی

نور خدا به چهـرۀ ماهت نشـسـته بود            بر کـشـتی شکـسـتـه‌دلان نـاخـدا شدی

تـنـهـا پـنـاهـگـاه تو، سـجـادۀ تـو بـود            از این‌ مسیر راهی کـرب و بلا شدی

رفـتی به آسـمـان شهادت، حـسـین‌وار            همچون سـتاره، روشنِ بی‌انتهـا شدی

دیدار با امام و شهیدان چه دیـدنی‌ست            همراه جمع عشق، دعـاگـوی ما شدی

عـمری قـرار بود فـدایت شـویم، آه...            اما خـودت به خـاطـر ایران فدا شدی

آتـشـفـشان از سـیـنه‌ها برپـاست آقا            از داغ تو در جان ما غوغاست آقا

پنهان شدی از چشم‌ها، هر لحظه اما            سیـمـای تو در قـاب دل پیداست آقا

رفـتـی عـلـمـدار وطـن، اما نیـفـتـاد            پـرچـم به دست مـلـتـت بـالاست آقا

اوضاعِ دنیا بعد تو دیگر به‌هم ریخت            حـیران ز بعـد رفـتـنت دنیـاست آقا

آتـش زَنَـد بر دودمـان کاخِ شیـطان            داغ تـو دامنـگـیـر آمـریکـاسـت آقا

هر‌ اشک ما موشک شده تا قلب صهیون            فردای پیـروزی به دست ماست آقا

رفتی ولی بیش از گذشته میهـن تو            چـشم انـتظـار مهـدی زهـراست آقا

بعد از تو ما را همدمی جز چشمِ تر نیست            برخیز از جا و بگو وقتِ سفر نیست

تو آرزویت را بغـل کردی و رفـتی            ما را ولی در دل به‌جز داغ و شرر نیست

یک عمر پایِ عزّت این خاک ماندی            گشتیم دیدیم از تو «کشوردوست»تر نیست

مشتی گره کردی و فهماندی به عالم            جز شیعۀ مولا کسی مردِ خطر نیست

ای جانِ ما قـربانِ قـرآن‌خـوانـدنِ تو            قربان آن صوتی که بین ما دگر نیست

برخیز، برگرد و بگو ما خواب دیدیم            دیگر کسی بعد از تو دلتنگِ سحر نیست

رفتی ولی خونِ تو جاری در رگِ ماست            از ناامـیدی در وجـود ما اثـر نیست

حیف تو بود آقا که در بستر بمیری            آری مریدِ مرتضی اهلِ ضرر نیست

بعد از عـلی سـربازِ راهِ مجـتـبـائـیم            مائیم و فرمانِ پسر؛ گرچه پدر نیست

رمـضـان بـود ولی داغ مـحـرّم دیـدم            «خِرَد از باده ندید آنچه من از غم دیدم»

کودک و پیر در این حادثه مبعوث شدند            دست این مردمِ یکـپارچه پـرچـم دیدم

خاطرم نیست که غیر از شب تشییع امام            آخـریـن بـار کجـا ایـنـهـمـه آدم دیـدم!

وای از آن مشت گره کرده، چه نامم جز کوه            آنچه را در گـذر حـادثه محـکـم دیـدم

وای از آن قلّۀ بشکوه که در تعظیمش            قـامت سـروتـرین طایـفـه را خم دیدم

پیش ازاین «بیت» مشرّف شده بودم، او را            همۀ حـسـرتـم این است چرا کـم دیدم

آن زمـان که خـبرِ رفـتن آن مـرد آمد            مـرگ را در نظـرم امر مـسـلـّم دیـدم

یک نفر گفت که دیده ست که «برمی‌گردد»            گفتم این خواب، همانی‌ست که من هم دیدم!

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست            هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

چقدر جای تو خالی‌ست ای نوید بهـار            بیا ببین که چه اندوهگـین رسیده بهـار

تو رفته‌ای و من از زنده ماندنم خجـلم            کجا گـذاشـتـه‌ای رفـتـه‌ای عـزیـز دلم؟

غمت رشیدترین داغ اهل این ایل است            بیا پـیـام بـده، وقـت سـال تحـویل است

بـیــا پــیــام بـده، اسـم سـال را بـگـذار            به قـلـب مـردم امـیـد ‌وصال را بگـذار

شکوفه ذوق ندارد، بهار بی‌رنگ است            حرم برای سخـنرانی تو دل‌تـنگ است

الا کـه بــود دلـت مــرقــد امـام رضــا            بـه پـیـشــواز شــمـا آمـده امــام رضــا

چگونه بغـض گـلوگـیر را مهار کـنیم؟            نـمـاز عـیدِ بـدون تو را چه کار کـنیم؟

صدای نم‌نم باران، سکوت گریهٔ ماست            نماز عـید، قـنوتش، قنوت گریهٔ ماست

کسی که زد به دلم مُهـر داغ را بکُـشم            اگر به دست من افـتـد فـراق را بکُـشم

از این به بعـد جهـان باشد و تـلاطم ما            سـفـر به‌خـیر، یـگـانـه عزیز مـردم ما

قـرار بود که مـا جـان‌نـثـار تو بـاشـیـم            در آخـرین نـفـس خود کـنـار تو باشـیم

پس از تو خشم شدیم و خروش و بی‌تابی            سـلام بـر تـو و بـر کـودکـان مـیـنـابی

سـلام بر تو و بر هر شهـید این مـیدان            که خون تک‌تکشان شد امید این میدان

و تیر خشم خدا در کمان خون‌خواهی‌ست            آهای ملت ایران‌! زمان خون‌خواهی‌ست

در انتـقـام، چنان بـرق خـانـمان‌سوزیم            قسم به مشت گره‌کرده‌ات که پـیروزیم

قسم به مشت گره‌کرده‌ات، خدا با ماست            خدا بزرگتر از هیچ و پوچ آمریکاست

خدا بزرگتر از ناوهای کوچک اوست            خدا بزرگتر از های و هوی موشک اوست

تو با شهـادت خود، راه را نشان دادی            یقـین به وعـدهٔ حق را تو یادمـان دادی

تـو یـادمـان دادی روزهـای روشـن را            میان این همه دشـمن، نـتـرس بودن را

تو یادمان دادی مزد صبر، پیروزی‌ست            و مرگ چارهٔ فرعون‌های امروزی‌ست

تو یادمان ‌دادی سـوگ را حماسه کـنیم            در اوج جـنگ نـتـرسیم، استـغـاثه کنیم

تو یـادمـان دادی در مـیان لـجـهٔ خـون            نوشته‌اند «مِنَ المُجـرِمِـينَ مُنـتـقـِمـون»

تو یادمان دادی دست برتر ایمان است            کسی که فاتح این معرکه‌ست، ایران است

بـیا بـبـین که یـتـیـمان تو چـه‌ها کردند            به عهد با تو در این معـرکه وفا کردند

درود خویش بر آن‌ها نـثـار می‌کـردی            چه مـلـتی که به آن افـتـخـار می‌کردی

اگـرچه در دل ما داغ آتـشـیـنت هـست            هزارشکر که بعد از تو جانشینت هست

چه نایبی که به نام و مرام، خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امـام خـامنه‌ای‌ست

سـلام مـردم ایـران! سـلام! بـرخـیـزید            بـرای بـیـعـت بـا این امـام بـرخـیـزیـد

دل سـیاه شـیـاطین به شـور افـتـاده‌ست            امید دشـمن از این انتخاب بر باد است

بگو بگـو که تو هم این شعـار را بلدی            «زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی»

زمانه بر سر جنگ است و ما نمی‌ترسیم            بگو که از احـدی جز خـدا نمی‌تـرسیم

که ما همیشه در آغـوش یا عـلی مددیم            به ذوالفقار قـسم، رسم جـنگ را بلـدیم

سـلام مـردم هـمـواره در مـسـیـر خـدا            ســلام مـلـت اصـحــاب ســیـدالـشـهـدا

زمـان، زمـانهٔ نـابـودی شیـاطـین است            بهای خـون شـهـید عـزیـز ما این‌ است

به شرط آن که بمانـیم استـوار و غـیور            نه نا امید و هراسان؛ امیدوار و صبور

صبور بر سر پـیـمـان‌ خویش با قـرآن            امــیـدوار بـه هـمــراهـی امــام زمــان

که اوست آن‌که در این معرکه نشانش هست            امام عصر حواسش به عاشقانش هست

اگر که اوست جلـودار، پس تحـمل کن            به نام حضرت زهـرا، به او توسل کن

خـزان غـربـت او را تـمـام بـایـد کـرد            بــرای دیــدن قــائـم، قــیـام بـایـد کـرد

ای آفـتـابِ پـسِ ابـر، شـب رسـیـده بـیا            بیا که جان جـهـانی به لب رسـیـده، بیا

بـيا بـيـا که بـدون تو سـخـت تـنـهـائـيم            حجـاب ديـدنـتـان از قـضـا خود مـائـيم

تو مـرد مـعـرکهٔ انـتـظـار می‌خـواهـی            فقط نه عـاشق بی‌تاب، یار می‌خـواهی

خوشا به‌حال کسانی که روسپـیـد شدند            زمیـنـه‌سـاز ظهـورت شده، شهید شدند

بـدون سـر شده و سـرفـراز می‌گـردند            می‌آیـی و شـهـدا بـا تو بـاز مـی‌گـردند

به خـاک پاک قـدومت رسید خـامنه‌ای            و با تو می‌رسد از ره شهـید خـامنه‌ای

شکر خدا بر غیر چشم خویش بستیم            ماه خدا در محـضر قـرآن نـشـسـتیم

تا چشم وا کردیم این ماه از نظر رفت            شب‌های قدر و موسم قرآن به سر رفت

ماه مبارک، ماه رحمت، ماه غفـران            مـاه محـمد، مـاه عـتـرت، مـاه قـرآن

اسمای حسنای خدا، جوشن کـبـیرش            دادند ما را اجـرها با « یا مجـیر»ش

ماه بهشت و سرخوشی از بوی عطرش            یـادآور روز قـیـامـت عـیـد فـطـرش

عید آمده تا ما به فـطـرت باز گردیم            قرآن بخوانیم و به عترت باز گردیم

والله، شـهـرُ اللهِ اکـبــر بـود این مـاه            الله اکـبـر، مـاه حـیـدر بـود ایـن مـاه

شب‌های قدر آئـینهٔ روز غـدیر است            حکم قـضا امر قَدَر دست امیر است

برخـیـز قـدر ایـن دقـایـق را بـدانـیـم            از لیـلـةالـقـدر عـلـی قـدری بخـوانیم

قدرش هزاران ماه در قرآن نهان است            نورش هزاران سال نوری بی‌کران است

بالاترین تسبیح تـسبـیحات زهراست            تسبیح زهرا « اُذکـروالله کـثیرا»ست

آیات «سبحان الذی الاسری»ست زهرا            الله اکـبـر «آیت کـبـری»ست زهـرا

دلــدادهٔ عــتــرت شــدیـم الـحــمــدلله            ما فـاطـمـی فـطـرت شـدیـم الحمد لله

صدشکر «حوّل‌ حالنا» ذکر وصال است            امسال عید فطر با تحویل سال است

نـوروز هم آمد به استـقـبـال این عید            خورشید می‌گردد خودش دنبال این عید

هم عید فطر ماست هم سال جدید است            افسوس در دل داغ آقای شهـید است

کی می‌‌رود از یاد ما لحـن دعـایش؟            حال نماز عـید و شور خـطـبه‌‌هایش

سـال جــدیــد آمـد ســلام او نــیـامـد            نــوروز شـد امـا پــیــام او نــیــامــد

یارب اگرچه سایه‌ای رفت از سر ما            منظومه‌ای شمسی‌ست نور رهبر ما

منظـومـه‌ای که سیر در توحـید دارد            منظـومه‌ای که چارده خورشید دارد

باید در این دوران جهانی گام برداشت            در هر زمـیـنه آسـمانی گام برداشت

در این ولایت آسمان هم خاکبوس است            این ملک زیر پرچم شمس الشموس است

از داغ آقا در دل عـشاق غـوغـاست            این چند خط حرف دل ملت به آقاست

ای وارث فـضل کـلـیـنی تا خـمـیـنی            ای باعـث ایـجـاد این شـور حـسـینی

تو «اَنـتُمُ الاَعـلَون» را تفـسیر کردی            مـردانه استـکـبار را تـحـقـیر کردی

در نـصرت دین خـدا رزمـنده بودی            یک عمر با شوق شهادت زنده بودی

اجرت به قرآن «نِعمَ اَجرُ العامِلین» است            اجـر جـهـاد فی سـبـیـل الله این است

تو رهـبری از نـسل سـادات جـلـیلی            تو از تبار «فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الجَمِيل»ی

رفـتی و با خـونت به امت پـند دادی            دل‌های مـلـت را به هم پـیـونـد دادی

هرچند داغ تو به دل‌ها زخم کاری‌ست            خونت ولی در رگ‌رگ این قوم جاری‌ست

تو هـیبت کـفـار را در هم شکـسـتی            با آیـه‌هـای فـتـح، محکـم عهـد بستی

ای عهد دیرین تو با «ما عاهدوالله»            تو دست دادی دسـت بـیعـت با یدالله

گفـتی «اَشِـدّاءُ عَـلَی الکُـفـّار» هستیم            مـا رهـروان حـیـدر کـرار هـسـتـیـم

«اَلصَّبرُ مِفتاحُ الفَرَج» در باورت بود            لـبـیـک یا مـهـدی نـدای آخـرت بـود

فرض است اینک بر همه با قلب آگاه            لـبـیـک گـفـتـن بـر نــدای داعــی‌ الله

لبیک یعنی از شیاطین دست شـستن            در جنگ با دشمن، رضای دوست جستن

لبیک یعـنی ذکر «قـالـوا ربـنـا الله»            «ثم استقاموا» گفتن و ماندن در این راه

لـبــیـک یـعـنـی بـا امــیـن‌ الله بــودن            بـعـد عـلی با مـجـتــبی هـمراه بودن

لـبیک یعـنی قـلـبی از قـرآن لـبـالـب            لـبـیک یعـنی اقـتـدا بر صبـر زیـنب

لبیک یعنی اقـتدا بر کـاشـف‌الکـرب            الله‌اکـبر گـفـتـن از محـراب تا حرب

بـایـد تـقـاص خـون آقـا را بـگـیـریم            ذکر علی در مسجدالاقـصی بگـیریم

سیدعـلی مصداق انزلنا الحـدید است            بعد از شهادت هم «اولی بأس شدید» است

این وعدهٔ صادق شروع انتـقام است            کار عدو دیگر در این وعده تمام است

ما فـاتـحـان بدر و خـیـبر بی‌قـراریم            امـسال عـزم مـحـو اسـرائـیـل داریم

بدون تو چگونه سال ما تحویل خواهد شد؟            که امشب ساعت هجده غمم تکمیل خواهد شد

پیامی بعد «حوّل حالنا» بفرست و در پایان            بگو فردا حرم، این حرف‌ها تفصیل خواهد شد

تو رفتی و غم عـالم به ما تحمیل شد اما            غمی که به حماسه بعد از این تبدیل خواهد شد

ببین خونت چنان رودی خروش افکنده در عالم            که فرعون و سپاهش غرق در این نیل خواهد شد

ببین بر سفره‌هامان سین سربند لثارات است            و سین هشتم ما غـرّش سجیل خواهد شد

بگو با رهبرم سوگند بر مشت گـره‌کرده            تقاص خون پاکش مرگ اسرائیل خواهد شد

خیابان در خیابان بعثت مردم، عجب عیدی‌ست            به یُمن این رشادت‌ها فرج تعجیل خواهد شد

اگر فـریـاد دارم، در دلم داغ پـدر دارم            چرا آرام باشم من که آتش بر جگر دارم

چرا یک گوشه بنشینم؟ چرا زانو بغل گیرم؟            که من امروز فکر انتقامش را به سر دارم

به آتش می‌کشم از ریشه ظلم دشمنانم را            که با خون شهیدم تازه‌جانی پرشرر دارم

خدا بسته‌ست بر من کوره‌راه ناامیدی را            من از پیروزیِ حتمی در این میدان خبر دارم

به مقصد می‌رسانم آخر این شور حماسی را            فقط از روی دلتنگی‌‌ست چشم تر اگر دارم

نشسته چشم به محراب جمکـرانی باز            که غرق گریه، دو رکعت غزل بخوانی باز

در اقـتدای تو چشمم سـتاره‌باران است            که مـحـو در هـیـجـان سـتـارگـانی باز

نشسته در وزش شور جمکرانیِ خویش            در اسـتـغـاثـۀ یا صاحـب‌ الـزمـانی باز

تو را به دست، سفرنامۀ شـقایق‌هاست            میـان وسـعـتی از بـاغ ارغـوانـی بـاز

نشـسته خـوانده‌ام اینجا نماز گریۀ خود            تو ایـسـتـاده پُـر از حـس آســمانی باز

کجای عـرش رهـا کرده‌ای عـبایت را            که گرد غربت از این شهر می‌تکانی باز

«دلم قرار نمی‌گیرد از فغـان، بی تو»            کدام گـوشۀ «محـراب جمکرانی» باز

مـا امـت بـصـیـر قـیـامـت بـپـا کـنـیـم            در راه انـتـقـام ولـی جـان فــدا کـنـیـم

امسال اگر چه داغ روی داغ دیـده‌ایم!            مـا عـاشـقـانـه راه شـهـادت گـزیـده‌ایم

سرشار از شـهامت و عزم و اراده‌ایم            هرچند زخـم خـورده ولی ایـسـتـاده‌ایم

ما شیـعـیـان عـتـرت و اولاد حـیـدریم            ما فـاتـحان غزوۀ احـزاب و خـیـبـریم

مـا زیـر بـار ذلـت دونـان نـمـی‌رویـم            دیگـر اسـیـر فـتـنـۀ سـازش نمی‌شـویم

دشمن بترس! عـمر تو دیگر تبـاه شد!            روز تـمـام ایـل و تـبــارت سـیـاه شـد

ما خـصم ظـالـمیم و به مظلوم یاوریم            از دشمـنـان دین خـدا، سـیـنه می‌دریم

صهیون اگرچه دشمنی‌اش را پدید کرد            با مکـر حـیـله رهبر ما را شهـید کرد

از ما اگر مجـاهـد نـسـتـوه را گـرفـت            آن پیر با صلابت چون کوه را گرفت

روباه و صیـد شیـر! نگـنجـد به باورم            دلـتـنـگ روی خـون خـدا بود رهـبرم

او کربلا نـرفـت ولی کـربـلایـی است            هـنـگـامـۀ شـهـادت او نـیـنوایـی است

همچون حسین، با لب عطشان شهید شد            عمری شهید زیست، که اینسان شهید شد

اهل ادب به شـوق روی آن مـه تـمـام            بودند مـنـتـظـر که رسد نـیـمه صـيـام

او رفت و اهل محفل شعرش به غم نشست            در نیمـۀ صیام، دل شاعـران شکـست

او مرد بود و هیچ فرار از خطر نکرد            روز خطر ز اهل عـیالش حذر نکـرد

جان را فدای نهضت و این انقلاب کرد            این مرگ سرخ را خود او انتخاب کرد

هر بار روی منبر روشنگـری نشست            با خطبه‌اش غرور" سگ زرد" را شکست

در آخرین خطابه چه زیـبـا و اسـتوار            فرمـود «لا یـبـایـع مثـله» حـسیـن‌وار

یارب چه شد؟ که جام بلا سر کشید و رفت            نشکو الیک، سید ما پر کـشید و رفت

به اذن حضرت صاحب، امام بر حق ما            که اوست در همه‌ دوران ولی مطلق ما

به اذن او که زمام امور در کف اوست            هزار جان گرامی نشسته در صف اوست

به اذن او که دلیل حـیات اسلام است            هـمان که آمـدنـش، خـرّمی ایـام است

به اذن او که به شوق عنایتـش هستیم            و تـحـت سـایـۀ امن ولایـتـش هـستـیم

به اذن او و حضور همیشه غـالب او            که دست خویش گذارم به دست نایب او

چه نائبی که به نام و مرام خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امام خامنه‌ای‌ست

چه نائبی که حرارت به این چکامه دهد            چه رهبری که همان راه را ادامه دهد

ببین که نور پدر در شمایل پسر است            پسر، کدام پسر؟ او جوانی پـدر است

که مـاه خـامـنه‌ای و ستـاره خـامنه‌ای            دوباره عزت ایران، دوباره خامنه‌ای

دل از رسـیـدن او الـتـیـام مـی‌گـیــرد            قـسـم به خـون پـدر، انـتـقـام می‌گیرد

نـوید صبح بر این تـیره شام تاریکـیم            قسم به خون پدر، ما به قلـّه نزدیکـیم

به جوش آمده دریای سرخ غیرت ما            بیا بـیا که رسـیـده‌ست وقت بیعـت ما

سلام مـردم ایـران! سـلام! برخـیـزید            برای بیـعـت با ایـن امـام بـرخـیـزیـد

دل سیاه شیاطین دوباره بی‌ تاب است            امید دشمن از این انتخاب بر آب است

امـید دشمـنـمـان را شـکـسـت این آقـا            بدان که رهـبر پیـروزی است این آقا

امـام عـصر چو دست دعـا نگه دارد            خـداش در همه‌ حال از بلا نگه دارد

نازم به یلی که پرچـمـش قـرآن بود            بر آن همه زخم، مرهمش قرآن بود

با مشت گره کرده چو در خون غلتید            هم‌صحـبت آخـرین دمـش قـرآن بود

افشین علا

مـردم همه دیـدنـد که خـاشـع بـودی            با دشمن دین، هـمیـشه قـاطـع بودی

با مـشـت گـره کـرده زمـین افـتادی            مصـداق حـدیـث «لایـبـایـع» بودی

محمدحسین چاوشی

بـگـذار شُـکــوهِ مـا تــمـاشـا بـشــود            تـا درس بـرای اهـلِ دنــیــا بــشــود

یـا رب! مــددی کـن گـرهِ ایـن ایّــام            بـا مـشـت گــره کــرده او وا بـشـود

محمد پورمرادی

مرد و زن‌مان، مالـک اشـتر هستیم            جان‌بـرکف این ملت و کشور هستیم

ما بر سـر خـصـم، بارش سـجـیـلـیم            ما مشت گـره کـرده رهـبـر هـسـتیم

صامره حبیبی

تـا کــور شـود خـصـم بــدآوردۀ تـو            پـابــنـد تـوأیـم و دسـت‌پــروردۀ تــو

باهم بـودن به قـصد نـابـودی خـصم            رازی‌است در آن مشت گره کرده تو

ناصر فیض

این دست، نشان‌ست، علمدار حرم را            افتاده ولی باز گـرفـته‌‌ست، عَـلـم را

با مشت گره کرده به ما، رهبر ما گفت:            اینگـونه بـگـیریم گـریـبـان سـتـم را

قاسم صرافان

مردانه به سوی جـنـت الاعـلا رفت            پـرواز کـنـان بـه دیـدن مـولا رفـت

جان داد و نداد دست در دست یزید            با مشت گـره کرده از این دنیا رفت

محمد حسین رحیمیان

چه حکمتی‌ست که بعد از تو زنده‌تر شده‌ایم            در این مـبـارزه انگـار بیـشـتر شده‌ایم

اگـر چه داغ تو داریـم، نـاامـیـد اصلاً            شبـیـه سیّد علی، پای تا به سر شده‌ایم

فقـط نه اینکه هـمه دست انـتـقـام توأیم            برای مـردم مـظـلـوم، دادگـر شـده‌ایـم

که مـثـل سـرو اگر ایـسـتـاده‌ایم هـنوز            ز خون پاک عزیزان خویش، تر شده‌ایم

پُر از عـلی شده انگـار کـشورم ایران            پر از عـلی شده؛ انگـار بیشتر شده‌ایم

از گل، گل دیگری به گلزار رسید            مـانـنـد پـدر، رهـبـر بـیـدار رسید

گـفـتـنـد عَـلـَم را چه کسی بردارد            فـریـاد بر آمـد که عـلـمـدار رسید

سیدهاشم وفایی

ما مـلـّت بـیـدار و بـصـیر آگـاهیم            یـکـپـارچـه هـمـراه ولـی الـلـهـیـم

تا خـاک کـنـیـم پـشـت اهـریمن را            با خـامـنـه‌ای دیـگـری در راهـیـم

حسن عباسی

سربـاز امـام و رهـبـری می‌مـانیم            هر لحظه سرود عاشقی می‌خوانیم

تا کـور شود هر آن‌که نـتـواند دید            با خـامـنه‌ای دوبـاره هـم‌پـیـمـانـیـم

حسین مؤدب

بر جسم پر از زخم وطن، جان آمد            خـورشـیـد دوبـاره لـبِ ایـوان آمد

بُرَّنده‌تر از همیشه، شمشير به دست            سیـد عـلـی جـوان بـه مـیـدان آمـد

محمدعلی جهاندیده

از حـنـجــرۀ حــق، دمِ آواز آمــد:            ای بـاطـل روزگـار! اعـجـاز آمـد

از رهـبر ما اگر که می‌تـرسـیـدی            در ترس بمان، خـامـنه‌ای باز آمد

پارسا متولیان

صد شکر که شور محشری آمده است            هـنـگـامـۀ فـتح خـیبری آمده است

بـیـچـاره شـدنـد دشــمـنـان ایــران            یک خـامـنـه‌ای دیگری آمده است

محمد حسین رحیمیان

تـدبـیـر به دست سـاقی کـوثـر شد            بعد از شب قـدر، حالمان بهتر شد

یک‌بار دگـر دسـت خـدا را دیـدیم            یک‌بـار دگـر خـامـنه‌ای رهبر شد

راضیه جبه‌ داری

نمی‌دانم چه شد؛ ناگاه دیدم دوستت دارم            بر این لطفِ نمی‌دانم چه باید نام بگذارم؟

به عکست خیره ماندم، این چه احساسی‌ست؟ حیرانم            فقط می‌دانم از چشم تو باید نکته بردارم

بمیرم؟ زنده باشم؟ شعر بنویسم؟ چه می‌خواهی؟            تو لب تر کن که حُکمت را به روی چشم بگذارم

تو لب تر کن، از این پس امر امر توست، بسم الله            علم بردار، اگر رهبر تویی، من مرد پیکارم

از اینجا پرچم آل علی در دست‌های توست            خدایا تا قیامت زیر این پرچم نگه دارم